jump to navigation

თეთრი August 28, 2011

Posted by trinniti in another's, fragment, monologue, real story.
add a comment

ცარიელი კი არა, – თეთრი.

თეთრი კედლები,

თეთრი მდინარე,

თეთრი მზე,

მე თეთრი ვარ.

ცარიელი?

ცარიელი არის ხილის კალათა.

კალათამ იცის, როგორია იყოს სავსე.

ცარიელია ლომო–დიანა კამერა,

რამდენიმე თვის წინ ფირი იდო – 

ერთ დღეში გადავიღე.

ცარიელია ჩემს საწერ მაგიდაზე

გამოუყენებელი დვდ დისკები,

სახლში ახალგაყვანილი გათბობის მილი,

მამაჩემის გარაჟი,

დედაჩემის სეზონური ჩანთა,

ცარიელია კაფე,

ბლოკნოტი,

ნახევრადცარიელია ჭიქა,

ცარიელია ფოქსის საჭმლის თასი,

ცარიელია დესკტოპი.

 

 

 

 

მე – ვარ თეთრი.

Advertisements

სიზმარი N X May 4, 2011

Posted by trinniti in fragment, monologue, real story.
add a comment

გუშინ სიზმრად ჩემი თავი ვნახე. თავზე ხელი მოვისვი და დავიხედე – სისხლიანი იყო.

თმის ღერებიდან სისხლი მომდიოდა.

გამომეღვიძა და თავზე ხელი მოვისვი.

ალბათ ტყუილები ჩემს დიდ ბებიაზე January 23, 2011

Posted by trinniti in fragment, monologue, real story.
add a comment

დიდი ბებია ერთი წლის წინ მოკვდა. სანამ მოკვდებოდა 95 წელი იცხოვრა. იმაზე მეტი, ვიდრე მისმა პომიდვრებმა, ყოველ წელს რომ უვლიდა. და მაინც მოკვდა.

,,ეს წლისთავიც ჩავათაოთ და ეგაა” ამბობს მისი პირველი ვაჟის ცოლი, როცა ფეჩთან ზის და ხელებს ითბობს.

მეორე ვაჟის ცოლი მაგიდას ალაგებს, როცა შვილების ძმაკაცები და ნათესავები მის შესანდობარს სვამენ. კარგი ღვინოა.


იქამდე ყველანი ერთად ვიყავით სასაფლაოზე. საფლავი შემოუღობავთ, ქვები დაუყრიათ, სურათი გაუკეთებიათ. 70 წლის ბებიაჩემი ნაოჭების გარეშეა სურათზე. სინამდვილეში მას ბევრი ნაოჭი ჰქონდა და შავი წერტილები ცხვირთან, ლოყებზე. არ ვიცი, რამდენი წელი იქნება საკმარისი იმისთვის, რომ ეს ქალი, რომელიც ქვაზეა დატანილი, ბებიაჩემი გვეგონოს.

რამდენიმე დღის წინ ვნახე სიზმარში. არ ვიცი, რამდენის იქნებოდა, მაგრამ ბევრად ლამაზი იყო, ვიდრე როდესმე მინახავს. მაინც ვიცანი. ჩავეხუტეთ. გამომეღვიძა.

,,რომ მოვკვდები, ხომ მიტირებ?” მეუბნებოდა, როცა თავის მოქსოვილ წინდებს მჩუქნიდა ხოლმე.

მე ის არასდროს მიტირია ისე, როგორც მას უნდოდა.


საფლავის ქვაზე მისი სურათის გვერდით მისი ქმრის ფოტოა. 1917 -–– 1941-1944. სამი წელი კვდებოდა  თითქოს. სინამდვილეში, ომიდან არ დაბრუნებულა.

დიდი ბაბუის სულის შესანდობარი მხოლოდ ერთი წლის წინ თქვეს, პირველად. ზუსტად იმ დღეს, როცა დიდი ბებია დაკრძალეს. სანამ ის ცოცხალი იყო, ბაბუაჩემს უგზო–უკვლოდ დაკარგულად ადღეგრძელებდნენ ხოლმე. ახლა ისიც მკვდარია, ბებიაჩემივით.

სასაფლაოზე წამოსვლა უმრავლესობას დაეზარა. ,,წავიდეთ, ბებიაჩვენი იყო” – მითხრეს მისმა შვილიშვილებმა და ჩვენ წავედით.

ავანთეთ სანთლები. არ ვიცი, ბოლოს როდის ვილოცეთ.

წავაქციეთ ღვინო, მერე არაყი, დავდეთ ქადა, დავასხით ,,ნაბეღლავი”– ,,ლიმონათი მანქანაში დაგვრჩა”.

დიდ ბებიას ისე სჯეროდა, რომ ამ, ბოლო ავადმყოფობასაც გადაიტანდა, რომ ჩვენც გვჯეროდა. ხელებს ცივი წყლით არასოდეს იბანდა. ჭამდა ყველაზე მჟავე ვაშლებს – უგემურია, მარა ვიტამინებით სავსეო.

ნეტა მალე მოვკვდე, რომ დაგასვენოთო.

ეს წლისთავიც ჩაივლის და სუფრიდან უკანასკნელ დანა–ჩანგალს აიღებენ.  გამჭვირვალე ღვინის ჭიქებს ნათითურებს მოაცილებენ და მეზობლებს დაუბრუნებენ. სუფრას ქონივით აქვს შემხმარი სადღეგრძელოები.


ოთახი, სადაც დიდი ბებია ბოლო წლებში ცხოვრობდა, ახლა სახლში ყველაზე ბნელი და ნესტიანია. უკეთესი ოთახები ბავშვებისთვისაა. მას ეს არასოდეს გაუპროტესტებია. თუმცა, მახსოვს, ბავშვობაში, თავის დას უყვებოდა ხოლმე – ყურადღებას არ მაქცევენო. ჩემი მეორე ბებია, მისი რძალი, რომ იგებდა ამას, წყინდა. იმიტომ რომ ყოველ დილას ჩაის უდუღებდა და უვლიდა, როცა ავად იყო.

დღეს აქ ისეთი ნესტია, როგორც არასდროს. ყრია კარტოფილი, ხახვი, რომელიც ღვივდება და ფესვებს იდგავს. მეორე მხარეს ძველი წიგნები და კარადა – გამოუსადეგარი ტანსაცმლით სავსე, საიდანაც ახლა ბებიაჩემი პერიოდულად გამოიღებს ხოლმე მოძველებულ ტანსაცმელს და მჩუქნის.

ბოლო ერთი წლის განმავლობაში იატაკი დღითიდღე დაბლა იწევს. ახლა თითქოს აღარაანაირი მიზეზი არ აქვს ამ ოთახს თავი შეიკავოს, და კედლები უმუქდება, ენესტება და თაგვებს იშინაურებს.


ერთხელ, მახსოვს, დიდმა ბებიამ თავისი დაწერილი ლექსი მომცა თავისივე თავზე, ვითომ მე დავწერე. ,,დიდედას” ერქვა. ყვებოდა, როგორ მიყვარდა, რაც ალბათ ჩემგან არასოდეს გაუგია და შეიძლება არც უგრძვნია.

ახალდაბადებულ შვილიშვილებს ფულს ჩუქნიდა და უქსოვდა წინდებს. ჩვენ შვილიშვილები ვეჭვიანობდით და დიდ ბებიას ხან ერთის სიყვარულს ვაბრალებდით, ხან მეორის. არ ვიცი,მართალია, თუ არა, რომ მე განსაკუთრებით ვუყვარდი.  მით უფრო არ ვიცი, რატო. შეიძლება იმიტომ, რომ მისგან ქსოვა ვისწავლე და ქარგვაც. ამბობდა, რომ ხელსაქმით სხვა ვერავინ დააინტერესა. მეც აღარ მახსოვს, ბოლოს როდის მოვქსოვე.


შვილებს განსხვავებულად ექცეოდა. როცა მოხუცებულობა დაეტყო, და აღარ იყო ლამაზი და ღონიერი, იმ შვილის სახლში აღმოჩნდა, რომელთანაც უფრო ცივი იყო. ყოველთვის უცხოსავით იყო პაპაჩემთან.

მეორე შვილთან გაცილებით მეტი ჰქონდა საერთო, რომელიც თბილისში ცხოვრობს და რომელთანაც 3 თვე იცხოვრა, როცა ბებიაჩემი ავად იყო და მისი მოვლა არ შეეძლო. როცა ერთ დღესაც პაპაჩემის ძმამ მოულოდნელად ჩამოიყვანა დიდი ბებია, – ,,ქალაქს ვერ იტანსო” – უთხრა ჯერ თვითონ მას, მერე ბებიაჩემს.

ის მართლაც ვერ იტანდა ქალაქს.

აქ მას ჰქონდა რამდენიმე რკინის ტაშტი, სადაც პომიდვრებს თესავდა. აქ მან დარგო ვაზი, რომელიც დღემდე ხარობს და დღემდე ისხავს.

დღეს პროცესია დამთავრდა.

უკანასკნელ სტუმრებს ბარგანაობით აცილებენ.

საშუალო ფორმატის, გადიდებული სურათი იმ ოთახში კიდია, რომელსად მყარი ძირი და ნათელი მხარე აქვს. მყუდრო, პატარა ოთახი.

ამ ოთახში ბებია 40 წელზე მეტ ხანს ცხოვრობდა, სანამ ბიძაჩემს 3 შვილი არ გაუჩნდა და დიდი ბებია უკანა ოთახში არ გადავიდა საცხოვრებად.

ამ ოთახს დღემდე დიდი ბებიის ოთახი ქვია.

მე მას არ ვიცნობდი.

ის მკვდარია.


ბალადა December 16, 2010

Posted by trinniti in fragment, monologue, real story.
add a comment

პატარა და დიდი,

მსუქანი და წვრილი,

მუქი ლურჯი, ღია,

პატარა და დიდი,


ერთმანეთში ჩაწყობილი

მომღიმარი თოჯინები.


სად ეტევა ამ დიდს მკრთალი,

ამ პატარას – მკვეთრი სხივი?

თუ ამ დიდში პატარაა,

პატარაა უფრო დიდი.


უამრავი მიზეზი აქვს

ამ პატარას სძულდეს დიდი.

დიდი ხშირად აღმოაჩენს

მუცელში ჰყავს

თურმე ჩიტი.


და ყველა დიდს ეშინია,

არ აღმოჩნდეს უცებ მცირე.

ტანი ზედ არ შემოეხეს,

თავი ზედ არ შემოატყდეს.


ჩხაკ – ყვირიან პატარები

მთავარია, არ დაიწოს.

მთავარია, ეს გაჩერდეს.

მთავარია, სხვაც დაინდოს.


თავების და სხეულების

სასაფლაო არის ირგვლივ

როცა სულ პატარა ხარ და

გინდა იყო უფრო დიდი.


ერთმანეთში ჩაწყობილი

მომღიმარი თოჯინები.

seven November 30, 2010

Posted by trinniti in another's, fragment, monologue, real story.
add a comment

parikebi

manekenebi

sarkeebi

televizori

xmauri,

romelic ar arsebobs.

mchirdeba.