jump to navigation

თეთრი August 28, 2011

Posted by trinniti in another's, fragment, monologue, real story.
add a comment

ცარიელი კი არა, – თეთრი.

თეთრი კედლები,

თეთრი მდინარე,

თეთრი მზე,

მე თეთრი ვარ.

ცარიელი?

ცარიელი არის ხილის კალათა.

კალათამ იცის, როგორია იყოს სავსე.

ცარიელია ლომო–დიანა კამერა,

რამდენიმე თვის წინ ფირი იდო – 

ერთ დღეში გადავიღე.

ცარიელია ჩემს საწერ მაგიდაზე

გამოუყენებელი დვდ დისკები,

სახლში ახალგაყვანილი გათბობის მილი,

მამაჩემის გარაჟი,

დედაჩემის სეზონური ჩანთა,

ცარიელია კაფე,

ბლოკნოტი,

ნახევრადცარიელია ჭიქა,

ცარიელია ფოქსის საჭმლის თასი,

ცარიელია დესკტოპი.

 

 

 

 

მე – ვარ თეთრი.

Advertisements

ამბავი კაცისა, თავი რომ ვერ გაიცნო – ავტორი ერლომ ახვლედიანი December 21, 2010

Posted by trinniti in another's.
add a comment

კაცი იყო, თავი ვერ გაიცნო.

როცა კაცი იძინებდა, თვითონ იღვიძებდა,

როცა კაცი იღვიძებდა, თვითონ იდგა.

როცა კაცი იდგა, თვითონ იჯდა,

როცა კაცი იჯდა, თვითონ მიდიოდა,

როცა კაცი მიდიოდა, თვითონ მოდიოდა…

და მერე

როცა თვითონ ტიროდა, კაცი იცინოდა.

როცა თვითონ სიჩუმეს უსმენდა, კაცი ღიღინებდა.

როცა თვითონ სინათლისკენ მიილტვოდა, კაცი სიბნელეში შთანთქმას ლამობდა.

როცა თვითონ თავს სიმართლეს ეუბნებოდა, კაცი თავს იტყუებდა.

როცა თვითონ სინანულის განცდა ეუფლებოდა, კაცი გულს იქვავებდა…

და კვლავ

როცა თვითონ შინ იყო, მარტოდმარტო, კაცი ბრბოსთან ერთად აღმა–წაღმა დაეხეტებოდა.

როცა თვითონ შორ გზას ადგა, კაცი იქვე ახლომახლო დაბორიალობდა…

დაბოლოს, კაცი მოკვდა. თვითონ კი თავზე ადგა და დასცქეროდა მიცვალებულს, მაგრამ ვერ იცნო თავი, ოღონდ სადღაც ენახა მისი სახე.

 

ამბავი კაცისა, რომელიც ყველას ეგონა რომ არ იყო – ავტორი ერლომ ახვლედიანი December 21, 2010

Posted by trinniti in another's.
add a comment

იყო კაცი, რომელიც თავისთვის იყო და ყველას ეგონა, რომ არ იყო…

იყო ცა და მიწა.იყო ნათელი და იყო ბნელი. იყო მზედა მთვარი. იყო ვარსკვლავები.

და იყო კაცი, რომელიც თავისთვის იყო…

იცო ცისკარი და მხუზრი. იყო ჩრდილოეთი და სამხრეთი, იყო აღმოსავლეთი და დასავლეთი. იყო წამი და საუკუნე. იყო სიახლოვე და სიშორე. იყო მარჯვენა და მარცხენა.

და იყო კაცი, რომელიც ყველას ეგონა, რომ არ იყო, რადგან თავისთვის იყო.

იყო სიყვარული და სიძულვილი. იუო ერთგულება და ღალატი. იყო სასოება და სასოწარკვეთა. იყო სიმწარე და სიტკბოება. იყო სიმშვიდე და მშფოთვარება…

და იყო კაცი, რომელიც ათავისთვის იყო და ეგონა, რომ არ იყო.

იყო სამართლიანობა და უსამართლობა. იყო დაუნდობლობა და პატიება. იყო მოკლული და მკვლელი. იყო სისავსე და სიცარიელეც იყო.

და ჩვენ ყევლანი აქვე ვიყავით.

და იყო კაცი, რომელიც თავისთვის იყო და მასში შემოდიოდა ყველაფერი და ყოველი. რაც იყო და თავის კუთვნილ ადგილს იკავებდა მოკლული და მკვლელი, შეურაცხყოფილი და შეურაცხმყოფელი. ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი, ნათელი და ბნელი, სიშორე და სიახლოვე, კანონი და უკანონობა. მზე, მთვარე და ვარსკვლავები.

შემოდიოდნენ და პოულობდნენ ერთმანეთს, ესაუბრებოდნენ და ურიგდებოდნენ ერთმანეთს. და მშვიდდებოდნენ.

დაბოლოს, შემოვიდა მასში სიკვდილი და თავისი კუთვნილი ადგილი დაიმკვიდრა.

ის კი იყო თავისთვის.

Excursion to the mountains By franz Kafka December 19, 2010

Posted by trinniti in another's.
1 comment so far

,,I dont know” i shouted soundlessly, “I just dont know. if nobody comes, well, then nobody comes. I haven’t harmed anyone, nobody has harmed me, but nobody wants to help me. Lots of nobody. But that’s not how it is. Only that nobody is helping me – otherwise lots of nobody would be nice. I’ld be very happy 0 and why not? to go on an excursion with a bunch of these nobodies. to the mountains, of course, where else? how these nobodies would jostle each other, these many crosswise stretched and arms coupled together, these many feet separated by tiny steps! Of course, they’re all in evening dress. We’re all going along so-so-so, the wind blows rhrough the gaps between put appendages. in the mountains our throats free up. It is a miracle that we dont sing. “

The Passers-by By Franz Kafka December 18, 2010

Posted by trinniti in another's.
2 comments

When at night you go walking in the street and a man, already visible from afar – for the street goes uphill and the moon is full – runs toward us, we will not seize him, even if he is weak and shabby, even if someone esles is running behind him and yells, we will rather let him run on.

Because it is nght and we can’t help it that the street under a fullmoon goes uphill and furthermore, perhaaps these two have arranged this chase for their own amusement, perhaps the two are pursuing a third, perhaps the first man, although innocent, is being pursued, pehaps the second wants to kill him and we will become accomplices to yhe murder, perhaps thw two are not aaware of each other and each of them is only running home to bed at his own risk, perhaps they are sleepwalkers, perhaps the first man is armed.

And finally, shouldn’t we be tired. have not we drunk a lot of wine? we’re glad that we can’t even see the second man any more.