jump to navigation

October 17, 2011

Posted by trinniti in Uncategorized.
trackback

მე ვმოგზაურობ –

ყველას ხელებში, ყველას თვალებში,

ყველას თავებში

ახლაც.

ათასი კოლემტრის დისტანციით

ხეები გვანან ბუჩქებს,

არწივები ბეღურებს,

დელფინები ლიფსიტებს

და მაგონდება, როგორ ვფლავდი ხის ქვეშ პანდორას ყუთს.

აქ, როცა  ნიავი საპირისპირო მხრიდან უბერავს,

შეუძლებელია, გაარკვიო, რა ამბები მოაქვთ ქარებს თბილი ქვეყნებიდან.

აქ უკვე შეუძლებელია აწონო ან გადაწონო საკუთარი თავი,

აქ უკვე შეუძლებელია საკუთარ ჩრდილს დაეტოლო,

შეუძლებელია განასხვავო, ან აირჩიო, შეუძლებელია თქვა,

რადგან მზე ყველა მხრიდან ამოდის და მთვარეები ერთ მწრკივად.

ათასი კილომეტრის დისტანციით მინდორზე ვსახლდები

და ქალაქში მოსიარულე ჩრდილები მახსენდება,

რამდენად სხვანაირები იყვნენ ისინი ჩემს სახლთან,

და პირველად გავლილ ქუჩებზე ჩემი ჩრდილი როგორ ჰყავს მათ.

 

Advertisements

Comments»

No comments yet — be the first.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: