jump to navigation

October 17, 2011

Posted by trinniti in Uncategorized.
add a comment

მე ვმოგზაურობ –

ყველას ხელებში, ყველას თვალებში,

ყველას თავებში

ახლაც.

ათასი კოლემტრის დისტანციით

ხეები გვანან ბუჩქებს,

არწივები ბეღურებს,

დელფინები ლიფსიტებს

და მაგონდება, როგორ ვფლავდი ხის ქვეშ პანდორას ყუთს.

აქ, როცა  ნიავი საპირისპირო მხრიდან უბერავს,

შეუძლებელია, გაარკვიო, რა ამბები მოაქვთ ქარებს თბილი ქვეყნებიდან.

აქ უკვე შეუძლებელია აწონო ან გადაწონო საკუთარი თავი,

აქ უკვე შეუძლებელია საკუთარ ჩრდილს დაეტოლო,

შეუძლებელია განასხვავო, ან აირჩიო, შეუძლებელია თქვა,

რადგან მზე ყველა მხრიდან ამოდის და მთვარეები ერთ მწრკივად.

ათასი კილომეტრის დისტანციით მინდორზე ვსახლდები

და ქალაქში მოსიარულე ჩრდილები მახსენდება,

რამდენად სხვანაირები იყვნენ ისინი ჩემს სახლთან,

და პირველად გავლილ ქუჩებზე ჩემი ჩრდილი როგორ ჰყავს მათ.

 

Advertisements