jump to navigation

ალბათ ტყუილები ჩემს დიდ ბებიაზე January 23, 2011

Posted by trinniti in fragment, monologue, real story.
add a comment

დიდი ბებია ერთი წლის წინ მოკვდა. სანამ მოკვდებოდა 95 წელი იცხოვრა. იმაზე მეტი, ვიდრე მისმა პომიდვრებმა, ყოველ წელს რომ უვლიდა. და მაინც მოკვდა.

,,ეს წლისთავიც ჩავათაოთ და ეგაა” ამბობს მისი პირველი ვაჟის ცოლი, როცა ფეჩთან ზის და ხელებს ითბობს.

მეორე ვაჟის ცოლი მაგიდას ალაგებს, როცა შვილების ძმაკაცები და ნათესავები მის შესანდობარს სვამენ. კარგი ღვინოა.


იქამდე ყველანი ერთად ვიყავით სასაფლაოზე. საფლავი შემოუღობავთ, ქვები დაუყრიათ, სურათი გაუკეთებიათ. 70 წლის ბებიაჩემი ნაოჭების გარეშეა სურათზე. სინამდვილეში მას ბევრი ნაოჭი ჰქონდა და შავი წერტილები ცხვირთან, ლოყებზე. არ ვიცი, რამდენი წელი იქნება საკმარისი იმისთვის, რომ ეს ქალი, რომელიც ქვაზეა დატანილი, ბებიაჩემი გვეგონოს.

რამდენიმე დღის წინ ვნახე სიზმარში. არ ვიცი, რამდენის იქნებოდა, მაგრამ ბევრად ლამაზი იყო, ვიდრე როდესმე მინახავს. მაინც ვიცანი. ჩავეხუტეთ. გამომეღვიძა.

,,რომ მოვკვდები, ხომ მიტირებ?” მეუბნებოდა, როცა თავის მოქსოვილ წინდებს მჩუქნიდა ხოლმე.

მე ის არასდროს მიტირია ისე, როგორც მას უნდოდა.


საფლავის ქვაზე მისი სურათის გვერდით მისი ქმრის ფოტოა. 1917 -–– 1941-1944. სამი წელი კვდებოდა  თითქოს. სინამდვილეში, ომიდან არ დაბრუნებულა.

დიდი ბაბუის სულის შესანდობარი მხოლოდ ერთი წლის წინ თქვეს, პირველად. ზუსტად იმ დღეს, როცა დიდი ბებია დაკრძალეს. სანამ ის ცოცხალი იყო, ბაბუაჩემს უგზო–უკვლოდ დაკარგულად ადღეგრძელებდნენ ხოლმე. ახლა ისიც მკვდარია, ბებიაჩემივით.

სასაფლაოზე წამოსვლა უმრავლესობას დაეზარა. ,,წავიდეთ, ბებიაჩვენი იყო” – მითხრეს მისმა შვილიშვილებმა და ჩვენ წავედით.

ავანთეთ სანთლები. არ ვიცი, ბოლოს როდის ვილოცეთ.

წავაქციეთ ღვინო, მერე არაყი, დავდეთ ქადა, დავასხით ,,ნაბეღლავი”– ,,ლიმონათი მანქანაში დაგვრჩა”.

დიდ ბებიას ისე სჯეროდა, რომ ამ, ბოლო ავადმყოფობასაც გადაიტანდა, რომ ჩვენც გვჯეროდა. ხელებს ცივი წყლით არასოდეს იბანდა. ჭამდა ყველაზე მჟავე ვაშლებს – უგემურია, მარა ვიტამინებით სავსეო.

ნეტა მალე მოვკვდე, რომ დაგასვენოთო.

ეს წლისთავიც ჩაივლის და სუფრიდან უკანასკნელ დანა–ჩანგალს აიღებენ.  გამჭვირვალე ღვინის ჭიქებს ნათითურებს მოაცილებენ და მეზობლებს დაუბრუნებენ. სუფრას ქონივით აქვს შემხმარი სადღეგრძელოები.


ოთახი, სადაც დიდი ბებია ბოლო წლებში ცხოვრობდა, ახლა სახლში ყველაზე ბნელი და ნესტიანია. უკეთესი ოთახები ბავშვებისთვისაა. მას ეს არასოდეს გაუპროტესტებია. თუმცა, მახსოვს, ბავშვობაში, თავის დას უყვებოდა ხოლმე – ყურადღებას არ მაქცევენო. ჩემი მეორე ბებია, მისი რძალი, რომ იგებდა ამას, წყინდა. იმიტომ რომ ყოველ დილას ჩაის უდუღებდა და უვლიდა, როცა ავად იყო.

დღეს აქ ისეთი ნესტია, როგორც არასდროს. ყრია კარტოფილი, ხახვი, რომელიც ღვივდება და ფესვებს იდგავს. მეორე მხარეს ძველი წიგნები და კარადა – გამოუსადეგარი ტანსაცმლით სავსე, საიდანაც ახლა ბებიაჩემი პერიოდულად გამოიღებს ხოლმე მოძველებულ ტანსაცმელს და მჩუქნის.

ბოლო ერთი წლის განმავლობაში იატაკი დღითიდღე დაბლა იწევს. ახლა თითქოს აღარაანაირი მიზეზი არ აქვს ამ ოთახს თავი შეიკავოს, და კედლები უმუქდება, ენესტება და თაგვებს იშინაურებს.


ერთხელ, მახსოვს, დიდმა ბებიამ თავისი დაწერილი ლექსი მომცა თავისივე თავზე, ვითომ მე დავწერე. ,,დიდედას” ერქვა. ყვებოდა, როგორ მიყვარდა, რაც ალბათ ჩემგან არასოდეს გაუგია და შეიძლება არც უგრძვნია.

ახალდაბადებულ შვილიშვილებს ფულს ჩუქნიდა და უქსოვდა წინდებს. ჩვენ შვილიშვილები ვეჭვიანობდით და დიდ ბებიას ხან ერთის სიყვარულს ვაბრალებდით, ხან მეორის. არ ვიცი,მართალია, თუ არა, რომ მე განსაკუთრებით ვუყვარდი.  მით უფრო არ ვიცი, რატო. შეიძლება იმიტომ, რომ მისგან ქსოვა ვისწავლე და ქარგვაც. ამბობდა, რომ ხელსაქმით სხვა ვერავინ დააინტერესა. მეც აღარ მახსოვს, ბოლოს როდის მოვქსოვე.


შვილებს განსხვავებულად ექცეოდა. როცა მოხუცებულობა დაეტყო, და აღარ იყო ლამაზი და ღონიერი, იმ შვილის სახლში აღმოჩნდა, რომელთანაც უფრო ცივი იყო. ყოველთვის უცხოსავით იყო პაპაჩემთან.

მეორე შვილთან გაცილებით მეტი ჰქონდა საერთო, რომელიც თბილისში ცხოვრობს და რომელთანაც 3 თვე იცხოვრა, როცა ბებიაჩემი ავად იყო და მისი მოვლა არ შეეძლო. როცა ერთ დღესაც პაპაჩემის ძმამ მოულოდნელად ჩამოიყვანა დიდი ბებია, – ,,ქალაქს ვერ იტანსო” – უთხრა ჯერ თვითონ მას, მერე ბებიაჩემს.

ის მართლაც ვერ იტანდა ქალაქს.

აქ მას ჰქონდა რამდენიმე რკინის ტაშტი, სადაც პომიდვრებს თესავდა. აქ მან დარგო ვაზი, რომელიც დღემდე ხარობს და დღემდე ისხავს.

დღეს პროცესია დამთავრდა.

უკანასკნელ სტუმრებს ბარგანაობით აცილებენ.

საშუალო ფორმატის, გადიდებული სურათი იმ ოთახში კიდია, რომელსად მყარი ძირი და ნათელი მხარე აქვს. მყუდრო, პატარა ოთახი.

ამ ოთახში ბებია 40 წელზე მეტ ხანს ცხოვრობდა, სანამ ბიძაჩემს 3 შვილი არ გაუჩნდა და დიდი ბებია უკანა ოთახში არ გადავიდა საცხოვრებად.

ამ ოთახს დღემდე დიდი ბებიის ოთახი ქვია.

მე მას არ ვიცნობდი.

ის მკვდარია.


Café January 20, 2011

Posted by trinniti in fragment, monologue.
add a comment

 

ეს ამბავი არასოდეს მომხდარა.


შენ შემოხვედი და მოპირდაპირე მაგიდაზე დაჯექი.

მომესალმე – ,,ყველაფერი ჩვეულებრივად არის, ჩვეულებრივად ვარ – კარგადო” და ოფიციანტს დაუძახე.

მე გაგიღიმე – კარგია, ასე რომ ხარ–მეთქი და ჟურნალის თვალიერება განვაგრძე.

შენ ჩანთიდან რაღაცეები ამოალაგე, მუსიკა ჩართე, რასაც ჩვეულებრივ უსმენ და ყოველთვის თან გაქვს. ამოლაგებულებში ჩარგე თავი და ჩვეულებრივად გაგრძელდა ყველაფერი.


ამ კაფეში ავეჯი რამდენიმე დღის წინ გამოცვალეს. ხის დაბალი სავარძლები ჩასასველებლად და ჩასაძინებლად უფრო მოხერხებულია. თბილი, ნაქსოვი გადასაფარებლები აქვს. შენ ეშვები, დუნდები და ცოტა დალევა გინდება.

ფიქრობ, ან არ ფიქრობ. ხალხი შემოდის, ან გადის,მაგრამ თბილად მოწყობილს სულ ფეხებზე გკიდია. მოსალოდნელი ანგარიშიც და ალუბლის ნამცხვარს უკვეთავ.

ვეღარ ამჩნევ, რომ კედლები გახუნებულია და ცოტა გამაღიზიანებელი და ავეჯის გამოცვლისას, ჯობდა, ფანჯრებიც გადაეღებათ; რომ ხვალ ადრე ხარ ასადგომი და ახლა ის დროა, მომავალი დღეების დეტალურ გეგმას როცა უნდა აწყობდე, რომ ყველაფერი მოასწრო; რომ უნდა დაგერეკა ვიღაცისთვის, რომ ვიღაცას რაღაცას რომ შეპირდი, უნდა მიგეტანა. ახლა არაუშავს, სანამ მოპირდაპირე მაგიდაზე არ დავჯდები მე, ან შენ და ყველაფერი ჩვეულებრივი არ გახდება.


,,პოსტმოდერნიზმი არ არსებობს. ახლა,როცა განურჩეველი თავისუფლებაა სექსის და ბეჭდვის, ძალიან ახლოს ხარ შესაძლებლობასთან, ნამდვილ ხელოვნებას ასცდე. 21–ე საუკუნეში ფილოსოფიით თავის დაღლა აღარვის უნდა.” წერს ახლა ალბათ უკვე ხანშიშესული ქართველი მწერალი. ფილოსოფიაში ილიას და გალაკტიონს გულისხმობს.

შენ ფურცლავ. არც მე ვიყურები შენსკენ, შენს გვერდით მაგიდაზე დაწყობილ წიგნებს ვუყურებ ზოგჯერ, როცა შენ ჩემსკენ არ იყურებi, თუმცა, მგონი, შენ ისედაც არასოდეს იყურები ჩემსკენ.

ოფიციანტი მოდის – მაღალი, გამხდარი, შავგვრემანი და გეკითხება, რას მიირთმევთო. შენ ეუბნები ჩაის და ნამცხვარს. ის არ გეკითხება რომელ ჩაის ან რომელ ნამცხვარს. იცის, ჩვეულებრივი ამბავია.

ეს ჟურნალი ჩემს ოთახში კარადის დალაგებისას  gაურკვეველ, შეყრილ ფურცლებში ვიპოვე. ბავშვობაში დაწერილი ლექსები, ნახატები, ვიღაცეების სურათები, ჩემი სურათები.

ერთი კვირის წინანდელ ჩემს თავსაც ზუსტად ისევე ვერ ვიხსენებ, როგორც 5 წლის წინანდელს, როცა ეს ფურცლები კარადაში შევყარე. ისეთი რეალურია ეს დაბალი მაგიდა, გამხდარი ოფიციანტი, თბილი ნამცხვარი და შენ, წინა მაგიდაზე, რომ აღარც კი მახსოვს, თუ ეს როდისმე  ჩვეულებრივი არ იყო. მე ფენიქსი ვარ, ცუდი მეხსიერებით.

,,ამას წინათ, ჩემი თავი ერთ უცნაურ მდგომარეობაში დავიჭირე. თაროზე ვაწყობდი უახლესი ლიტერატურის ნიმუშებს. ჭაბუა ამირეჯიბი, პაოლო კოელიო, ლაშა ბუღაზე და უცებ, გულმა რეჩხი მიყო. იმის გასარკვევად, რა დამემართა, ბატონ ….–ს დავურეკე” წერს ჟურნალისტი იმ ინტერვიუს დასაწყისში, მერე რესპონდენტი რომ პოსტმოდერნიზმის არარსებობას ხსნის.

ჟურნალს ვხურავ.

ვფიქრობ,

შენი მაგიდის თავზე ჩინური ჭერზე ჩამოსაკიდი სათამაშო კიდია, ხელს რომ გაკრავ და რეკს და რეკს. ჩუმად, თავისთვის. შენს თავზე. შენ მაღლა არ იყურები – ამბობ, რომ ჩვეულებრივი ჭერია.


ისევ რესპონდენტი მახსენდება. ვფიქრობ, რას გულისხმობდა როცა კითხვაზე ,,ბილწსიტყვაობა პროტესტის ფორმა ხომ არ არისო”, უსახა, რომ ამათ პროტესტის თავი არ აქვთ და რომ ყუბანეიშვილის დონეზე არიან დარჩენილები.

ვფიქრობ, გკითხო. მაგრამ შენ, ჩვეულებრივ, როცა კითხულობ სხვა და სხვისი რამეები, ან შეიძლება ჩემი რამეები, არ გაინტერესებს.

ვჩერდები.

მაგრად ვხუჭავ თვალებს, ფეხებს ერთმანეთს ვატყუპებ, წელში ვიხრები, თითებით მუჭს ვკრავ და ჯემპრის ქვეშ ვმალავ, მთელს ტანს ვჭიმავ და ვცდილობ, ჩემს სხეულში ბლანტი ღიაიისფერი სითხე შეიკრას და შენს მაგიდაზე გადმოფრინდეს. ასე გაიგებ, რომ ჩემი მეხსიერება მთლიანად გაქრა. მთლაინად და არა ფრაგმენტულად – კარგ და უსიამოვნო დღეებად. რომ მინდა მოგისმინო, ოღონდ მეთვითონ მოსაყოლი არაფერი მაქვს. რომ წვიმიან დღებში ისევ ყრუდ მტკივა ბავშვობაში მოტეხილი ხელი და სიზმრების უფრო მჯერა, ვიდრე ოდესმე. რომ ვიღაცას კაფის კარი დარჩა ღია და სახეში მიბერავს. რომ შენი მოცემული წიგნი წავიკითხე.

ოფიციანტი მოდის და საფერფლეს მიცვლის. მე ვდგები და ქურთუკს ვიცვამ.

,,მიდიხარ?”–მეკითხები ჩაის სმით.

მე ვიღიმები, რამდენიმე სიტყვას გეუბნები, ჩვეულებრივი დიალოგია, და გავდივარ.

ვიცი, რომ თვალს მაყოლებ, მაგრამ არ ვიცი, ჩემს მაგიდაზე დარჩენილი იისფერი ბლანტი სითხე შენამდე მოვიდა, თუ არა.


song January 18, 2011

Posted by trinniti in Uncategorized.
add a comment

January 11, 2011

Posted by trinniti in Uncategorized.
add a comment

MISS

Pronunciation (US):

Dictionary entry overview: What does Miss mean?

• MISS (noun)
The noun MISS has 3 senses:

1. a young woman
2. a failure to hit (or meet or find etc)
3. a form of address for an unmarried woman

Familiarity information: MISS used as a noun is uncommon.

 

• MISS (verb)
The verb MISS has 9 senses:

1. fail to perceive or to catch with the senses or the mind
2. feel or suffer from the lack of
3. fail to attend an event or activity
4. leave undone or leave out
5. fail to reach or get to
6. be without
7. fail to reach
8. be absent
9. fail to experience

Familiarity information: MISS used as a verb is familiar.

 

some January 9, 2011

Posted by trinniti in Uncategorized.
add a comment

I am sad

and even sadder

i am in

and even inner

i am cold

and even colder

than me.