A Somnambulist Blog

ოთახის შუაში იდგა და თვალებდახუჭული ცეკვავდა. მის გარშემო სიგარეტის, სასმლის, ელექტრო გიტარის სუნი და რამდენიმე ბიჭი ერთმანეთში იზილებოდა, როცა დავინახე. ჰქონდა მოკლედ, მხრებამდე შეჭრილი სწორი შავი თმა და გამხდარი ტანი.

რამდენიმე წუთის მერე ვიცანი. ერთი  წლის წინ ვნახე მეგობრის სახლთან. მაშინაც ზუსტად ასე გამოიყურებოდა, ოღონდ წითელი ჟაკეტი ეცვა და წითელი პომადა ესვა. ერთმანეთს ჩავუარეთ სწორედ მაშინ, როცა მან ჯიბიდან მობილური ამოიღო და მე მის ხელზე ყვითელი საქორწინო ბეჭედი დავინახე.

მას შემდეგ, მემგონი, ზაფხულში ავტობუსშიც შემხვდა, ძალიან შორს იყო და კარგად ვერ ვხედავდი. ზუსტად ასევე ჰქონდა თმა და მწვანე თხელი შიფონის კაბა ეცვა. მის წინ ორი ბიჭი ერთმანეთს ხელიდან გლეჯდა რაღაც რვეულს, თან მწვანეკაბიანს უყურებდნენ. როცა ჩემი აიპოდი დაჯდა, ისაც ჩავიდა ისე, რომ ზუსტად ვერ გავიგე, ის იყო თუ არა.

გუშინ კი ნამდვილად ის იყო. იდგა ოთახის ცენტრში და უფრო მოძრაობდა ნელა, ვიდრე ცეკვავდა. როცა მივუალოხვდი და მან ხელები მაღლა, განათებისკენ ასწია, ამ დროს ბასისტმა დაასრულა სოლო და დავინახე, რომ არც ერთი ხელის არც ერთ თითზე არანაირი ბეჭედი აღარ ეკეთა. მის წინ რამდენიმე ბიჭი ხტუნაობით ცეკვავდა, რომ როგორმე მისი დახუჭული თვალების ყურადღება მიექცია. ის კი იყურებოდა სულ მაღლა, შავი სწორი თმა მხრებამდე შეჭრილი და გამხდარი ტანი ქჰონდა, სანამ ვხედავდი. და ალბათ მერეც.

ქალი, რომელიც ამ ამბის მთავარი ქალია, დარწმუნებული ვარ, კვირაში ერთხელ მაინც ხვდება ყველას, ვინც თბილისში ცხოვრობს.  ქალაქის ერთ–ერთ ყველაზე საქმიან, ,,საქმიან” და ხალმხმრავალ ადგილას ყოველ დღე დგას და ბუშტებს ყიდის.

I

დილას ძალიან წვრილად, მაგრამ ინტენსიურად წვიმდა. მაგრამ ისეც არა, რომ ქოლგა წამეღო თან. 30 წუთში იმ ქუჩის მომდევნო ქუჩაზე, სადაც ქალი ბუშტებით დგას ხოლმე, აბსოლუტურად სველი მივედი. რაღაც დოკუმენტები/საბუთები, რომელიც უნდა მიმეტანა, ჩანთაში საგულდაგულოდ ჩავკუჭე, რომ არ დასველებულიყო და ფილაქანმიშტერებულმა ავუხვიე ქუჩაზე.  მაღალი შენობის სახურავის ქვეშ მეტი სიმშრალე იყო, ზუსტად იქ, სადაც ქალი იდგა და თავს სანახევროდ აფარებდა წვიმას. იმის გამო, რომ ჯერ კიდევ დილა იყო და ცოტა მანქანა დადიოდა, გარკვევით გავიგე წვიმის ხმა დასკდომამდე დაბერილ ბუშტებზე.

შენობის კიდეს გავუყევი, როცა მომეჩვენა, რომ ქალმა რაღაც მითხრა. გავჩერდი და მივტრიალდი. ხელში ქაღალდის ლარიანი ეჭირა:

,,– თუ იქით გადადიხარ, იქნებ საცხობში რამე მიყიდო, ძალიან წვიმს და ისედაც ავად რომ არ ვიყო, არ შეგაწუხებდით”.

როცა ქუჩაზე უკან გადმოვდიოდი და ხელში ცხელი ღვეზელი მეჭირა, ქალი ისევ ისე იდგა და მიწაზე ფეხებს აბაკუნებდა – გათბობისთვის.

,,– მადლობა, გაიხარე! ბოდიშს გიხდით, შეგაწუხეთ. … გოგონი! ( მივიხედე) ბუშტებს ხომ არ იყიდით? კაი გენაცვალე”

საბუთები უვნებლად და უბუშტებოდ მივიტანე.

II

შუადღესაც ისევ ისე წვრილად და გაუჩერებლად წვიმდა. ვიდექი და მეგობარს ველოდებოდი, რომლის დაგვიანებაც სრულიად უადგილო იყო ასეთ ამინდში. შენობაში გადავწყვიტე შესვლა. როცა მეგობარი მოვიდა, კიდე დიდხანს შევრჩით შიგნით. გარეთ რომ გამოვედით,  შესასვლელ კარებთან, სახურავის ქვეშ დაგხვდა ქალი.

,,უთხარი, რომ ყველაზე სიმპატიური უცხოელია, ვინც კი მინახავს! და ბუშტები გიყიდოს”– მთხოვა.

ვიცინეთ, მადლობაც ვთარგმნე უკან და უბუშტებოდ გავაგრძელეთ გზა.

III

საღამოსაც ისევ ისე წვრილად და უკვე გამაღიზიანებლად წვიმდა, როცა კიდევ ერთხელ მომიწია იმ ადგილას გავლა. ქუჩაში ცოტა ხალხი იყო, ყველა ქოლგით. სწრაფი ნაბიჯით წავედი გაჩერებისკენ, როცა ბუშტებიან ქალს მოვკარი თვალი. მზესუმზირის პარკშემოხვეულ გამყიდველთან ერთად ძალიან ნელი ნაბიჯით მიდიოდა და საუბრობდა. ჩასაცმელი სისველისგან უფრო მუქი ეცვა, ვიდრე დილას. ბუშტები მაღლა ჰქონდა აწეული და ერთი ხელიდან მეორეში გადაჰქონდა, აწყობდა. შეჩერდა, ოდნავ ჩამორჩენილ გამყიდველს გახედა და ღიმილით:

,,– დღეს ჩემი დაბადების დღეა!

– მართლა?

– 60 ის გავხდი

–  ….  გილოცავ!

– “

ერთმანეთის გვერდიგვერდ ნელი ნაბიჯით გააგრძელეს გზა. ფერადი და სველი ბუშტები თავებს ზემოთ, ოდნავ მაღლა წაყვათ.

ჩემი ავტობუსი ზუსტად ამ დროს მოვიდა, მიუხედავად იმისა, რომ 10–ის მერე ძალიან იშვიათად და ზოგჯერ აღარც კი დადიან.

ASJA BOROŠ–ის ნახატი

გოგოს 22-ე დაბადების დღე იყო.  წინა დღეს სტუმრად რამდენიმე თანატოლი მეგობარი გოგო დაპატიჯა, მაგრამ  დილიდან სახლთან ,,უბირჯავებდნენ” 19 წლის ძმის ძმაკაცები და ამიტომ თავი ვალდებულად იგრძნო, ისინიც მიეწვია სუფრაზე.  საბოლოოდ 6 საათისთვის 12 მიუჯდა სუფრას და ჭამა–სმა–სადღეგრძელოების თქმა დაიწყო. არ სვამდა მხოლოდ ერთი – გიჟი – რომელმაც თავადაც იცოდა, რომ გიჟი იყო და არაფერს ეკარებოდა, მხოლოდ ნათესავ გოგონას უშლიდა ნერვებს და ამით ერთობოდა, ეს გოგონა კი ეჩხუბებოდა ,, – თავი გამანებე, ნუ მელაპარაკები, სახლში წადი, რისთვის ამოიყვანეთო?” ბიჭები იცინოდნენ ,,– რა დღეში გაგდებსო?! ,,ბირჟაზე” საცოდავად იჯდა და წამოვიყვანეთო”.

გიჟი – 23 წლის მაღალი სიმპატიური შავგვრემანი ბიჭია. შეყვარებული არ ჰყავს. თურმე ბევრს უშლის ნერვებს თავისი დამცინავი, ირონიული კითხვებით, მთელი დღე გარეთ დაიარება მარტო. არავის არაფერს უშავებს, მისი არ ეშინიათ, არც მას ეშინია ვინმესი. კონტაქტური, მაგრამ უჭკუოა–ო.  ყველა იცნობს და ყველას იცნობს. უყვარს მუსიკა და ზოგჯერ ხმამაღლა მღერის ხოლმე ქუჩაში, რაც ,,ბირჟის” ბიჭებს ძალიან ახალისებს. რაც არ უნდა სთხოვო, აგისრულებს, თურმე. მარა ნერვებიც არ უნდა მოუშალო, თორე გინება იცის. მისი გინებაც სახალისოა.

თურმე 2 თვის წინ ტყეში სეირნობდა  მარტო, როგორც ყოველთვის,  ფეხი დაცდენია და ღრმა ორმოში ჩავარდნილა. ვერაფრით ამოსულა, ვერც ვერავისთვის მიუწვდენია ხმა – მობილური არ აქვს. ხალხი 3 დღის განმავლობაში ეძებდა თურმე.  ბოლოს შემთხვევით მიუგნიათ ტყეში და ამოუყვანიათ. მას შემდეგ ყველა დარწმუნდა, რომ ბიჭი ნამდვილად გიჟი ყოფილა.

როცა სუფრასთან ბიჭები მე–3 – იუბილარის მშობლების სადღეგრძელოს სვამდნენ, ის გოგოებს სიახლეებს ეკითხებოდა და თავის ნათესავზე უყვებოდა, რომელიც თურმე სადღაც საზღვარგარეთ წასულა და ძალიან მოსწონს იქაურობა.  ამ დროს ბიჭებს კიდევ ერთი ძმაკაცი შეუერთდათ, მაგრამ თავისუფალი ადგილი მხოლოდ გიჟის გვერდით იყო.  ამიტომ ერთერთმა მის გვერდით მჯდომ გოგოს უთხრა – ,,როცა ბიჭი მოდის, შეიძლება გოგო ავაყენოთ და გადასვათ სხვაგან” – გიჟის გვერდით ცარიელ ადგილზე მიუთითა. სანამ ახალმოსული ძმაკაცი ახალგათავისუფლებულ ადგილს იკავებდა, გიჟმა ხმამაღლა იკითხა: ,,– ბიჭი რატომ არ შეიძლება ავაყენოთ?” ბიჭებმა გაიცინეს და აუხსნეს ,,– შენ ვერ გაიგებო”.

როცა სუფრასთან ბიჭები მე–9 – სიყვარულის სადღეგრძელოს სვამდნენ, გაახსენდათ, რომ იუბილარი 2 თვის წინ შეყვარებულს დაშორდა იმის გამო, რომ ბიჭი თურმე სხვებსაც ემესიჯებოდა და ,,აბავდა”. სუფრა ახმაურდა ,,– ვის აქვს იმის ნომერი?? მომეცი, უნდა დავურეკო!!! მე მაგას ვაჩვენებ სეირს!!! ჩემი ძმაკაცის დას ეგ როგორ გაუკეთა?! დროზე, მომეცით ნომერი!!!” – გიჟმა სიცილი დაიწყო და ხმას მოუმატა ,, – 2 თვის წინ მომხდარი ამბავი ახლა გაახსენდათ!!!”

იუბილარის ყოფილ შეყვარებულზე გაბრაზებულებმა ეს ვეღარ აიტანეს ,,– შენ ხმა ჩაიგდე შე ნაბი… ” მერე ბიჭები გარეთ გაცვივდნენ და მობილურების ტრიალი დაიწყეს. დასაწყნარებლად მიყვნენ გოგოებიც. ბოლოს დაარწმუნეს, რომ არავისთან დარეკვა არ ღირდა, რომ გასართობად იყვნენ შეკრებილები და არა საჩხუბრად, რომ დაბადების დღე იყო და პატივი უნდა ეცათ იუბილარისთვის. 10 წუთში ყველა თავისით დაბრუნდა ოთახში. გიჟი ადგა და ,,– მე სახლში ჩავალო” და კარისკენ წავიდა. სუფრა ისევ ახმაურდა: ,,მარტო როგორ წახვალ? დაიცადე და ბიჭები წაგიყვანენ! არ დაიკარგო გზაში”. გიჟმა გაიცინა – ჩემს სახლს კი ვცნობო – იცოდა, რომ გიჟი იყო. გაუშვეს.

იუბილარის დედამ გიჟის დედას დაურეკა და დარწმუნდა, რომ გიჟი მშვიდობით მივიდა სახლში და გიჟის დედამ მადლობა გადაუხადა მას, რომ მისი შვილი ცოთა ხნით და უსაფრთხოდ გაართო . ამ დროს სუფრა უკვე იშლებოდა. მთვრალი ბიჭები მადლობას იხდიდნენ და გარეთ გადიოდნენ, მხოლოდ გიჟის ნათესავი გოგო არ ჩერდებოდა ,,– ის რაღატომ ამოიყვანეთ, ჩემთვის ნერვების მოსაშლელად ხო?!”

მე: 20 წლის ვარ. ზაფხულის ზოლიანი გრძელი მაისური მაცვია, ნაჭრის შარვალი და კეტები. მზე ანათებს – 20 გრადუსამდე იქნება. მსიამოვნებს  სითბო დააუღელვებლად ველოდები მეგობარს, რომელიც ალბათ წამი–წამზე მოვა – ფალიაშვილზე პოპულისთან ვდგავარ მზეში და ქუჩას გავყურებ – უამრავი ადამიანი მიდის და მოდის.

ის:  65 წლამდე იქნება. ზამთრის გახუნებული ცისფერი დუტის გრძელი ქურთუკი აცვია,  სქელი ნაჭრის შარვალი და ჩექმები. თავზე ნაქსოვი თეთრი შარფი აქვს მოხვეული –  ნიკაპთან მაგრად შეკრული. ფალიაშვილზე პოლულისთან ქუჩაში გზაჯვარედინთან დგას. როცა შუქნიშანზე წითელი აინთება და მანქანები ჩერდებიან, მძღოლებს ხურდას სთხოვს.

ყვითელი, მწვანე – მოხუცი ქალი ქუჩაზე მარტო რჩება. ტროტუართან დგას და ტროტუარზე მდგარ მაღალ, შავ კოსტუმში ჩაცმულ კაცს ელაპარაკება. არ მესმის, რაზე საუბრობს – ქუჩის მეორე მხარეს ტროტუარზე ვდგავარ.  კაცი ჯერ პასუხობს, მერე ცაში იყურება. მე ვუყურებ. ჩემსკენ ტრიალდება, მოდის, ორი მეტრის დისტანციით ჩერდება და რუსულად იწყებს საუბარს:

– მეჩხუბება, თითქოს  ვინმეს წარმოადგენდეს.  ამ ზაფხულს სამჯერ დამესხნენ თავს – ერთხელ მძროლმა ხელი გადმოყო და მკლავი გადამიგრიხა! მეორედ მრგვალ ბაღთან, აქვე, ზემოთ რომ ბაღია, ხომ იცი? მანდ ვიღაც დაცვა დამესხა თავს! ხელში ჩანთა და საბუთები და ჩემი ქალიშვილის სურათები მქონდა. დამაყრევინა ძირს! და ამ ყველაფერს უყურებდა – ხელს ქუჩის მეორე მხარეს ტროტუარზე მდგარი კოსტუმიანი მაღალი კაცისკენ იშვერს – ყველამ დაინახა! ხმა არავის ამოუღია! ასე ექცევიან ადამიანებს! მოდიან, თავს მესხმიან, ესენი დგანან ჩუმად! თუ ჰგონიათ, რომ შეუძლიათ მარტო იმიტომ მომექცნენ ასე, რომ რუსი ვარ? კი, ჩემი მეორე სამშობლო რუსეთია! ერთხელაც არ გამოუძახეს პოლიციას!

ჯიბიდან მობილური ამომივარდა. მოხუცმა ქალმა ,,ოი!’ წამოიძახა და მობილურისკენ დაიხარა. მე დავასწარი.

– როცა დავიბადე, უკვე იყო ლაპარაკი საბჭოთა კავშირის დაშლაზე. ხომ გახსოვს საბჭოთა კავშირი? – ღიმილით მეკითხება. აააა, არ გეხსომება!  – ისევ მიღიმის. დიდხანს ვცხოვრობდი რუსეთში, მარა შენ არ გეცოდინება, გაგიმართლა. ახლა კიდე ესენი – ხელს ქუჩის მეორე მხარეს ტროტუარზე ზუსტად ისევე მდგარი კოსტუმიანი მაღალი კაცისკენ იშვერს – მიყვირიან და მეჩხუბებიან!

ჩემი მეგობარი მოვიდა. 23 წლისაა.  საშემოდგომო ლურჯი პიჯაკი, ნაჭრის შარვალი და საშემოდგომო ფეხსაცმელი აცვია.

მოხუცი ქალის ბოლო სიტყვები აღარ მესმის – ჩემგან ზურგით ტრიალდება და თავისთვის ლაპარაკით აგრძელებს ქუჩას შუქნიშნისკენ.

მე და ჩემი მეგობარი 10 წუთში მრგვალ ბაღში ახალ სკამზე ვსხედვართ და ვლაპარაკობთ, რა კარგი იქნებოდა ოფისები პირდაპირ ბაღებში იყოს გახსნილი.